Cover Aurora

Aurora – leesfragment

Ontdek hier al de eerste pagina’s van Aurora van de Spaanse schrijver Luis Landero. Aurora is getrouwd met Gabriel en vanaf het moment dat ze zijn familie leerde kennen, is ze niet alleen het luisterend oor voor haar man, maar ook voor haar schoonmoeder en twee schoonzussen. Wanneer Gabriel, het zondagskind in de familie, een familiediner wil organiseren ter gelegenheid van zijn moeders tachtigste verjaardag, probeert Aurora haar man op andere gedachten te brengen. Zij weet dat er schokkende geheimen naar boven kunnen komen als de familie samenkomt.

Inmiddels weet ze zeker dat een ander van alles over jezelf vertellen niet zo onschuldig is, niet helemaal onschuldig in elk geval. Maar misschien geldt dat ook wel voor dagelijkse gesprekken, kleine versprekingen of zomaar wat met elkaar kletsen. Misschien is zelfs in je slaap praten niet helemaal on­ schuldig. Woorden hebben iets waar op zich al een risico, een dreiging van uitgaat, en het is niet waar dat ze zo makkelijk verwaaien in de wind als mensen altijd zeggen. Dat is gewoon niet waar. Echo’s van bepaalde opmerkingen, zelfs van de meest triviale, kunnen jarenlang als in een lethargische slaap zwakjes blijven naklinken in een uithoek van het geheugen, wachtend op een tweede kans om terug te keren naar het heden en dat wat destijds niet helemaal duidelijk was uit te vergroten en te corrigeren, vaak nog veelzeggender en betekenisvoller dan op het moment zelf. Ineens zijn ze er, je hoeft alleen maar te kijken, plotseling duiken ze op, gehuld in vreemde gewaden, op de klanken van exotische muziek, ze laten nooit eerder op­ gemerkte sporen na, en brengen nieuws, groot en verbazingwek­kend nieuws, afkomstig uit een verleden dat misschien wel nooit heeft bestaan. En altijd, altijd weer zijn de verhalen of de woorden die terugkeren uit de duistere krochten van het ge­ heugen op oorlogspad, beladen met grieven, op zoek naar eerherstel en het zaaien van tweedracht. Het lijkt wel alsof ze tijdens hun langdurige ballingschap in de vergetelheid zo diep zijn weggezonken in hun denkbeeldige werelden, zo hebben zitten wroeten in hun binnenste dat ze, net als dokter Moreau met zijn monsterachtige wezens, een volledige, fantastische metamorfose hebben ondergaan. En zo, met hun lugubere ge­ volg van groteske maar tegelijk onweerstaanbaar verleidelijke gedaanten, komen de woorden en verhalen van gisteren tot ons en dringen zich op aan ons bewustzijn met de tirannie, de ver­rukkelijke tirannie, van hun nieuwe betekenissen en argumen­ten. Ah, en dan hebben we het nog niet eens over de gebaren en de mimiek bij het praten, de theatrale dimensie van de woorden, die soms nog overtuigender zijn dan de woorden zelf en sterker voortleven in de herinnering, zodat we vaak niet zeker weten of we ons de zinnen herinneren of eerder de hele enscenering, het repertoire van maniertjes waarmee ze werden uitgesproken, de glimlachjes, de blikken, de handbewegingen, het schouderophalen, de pauzes, het verborgen brabbelen van het zwijgen en het lichaam.

Het zijn duistere vermoedens die door Aurora’s hoofd spo­ken en een waas van vermoeidheid over haar gezicht leggen. Ze luistert al zo lang, bijna haar hele leven, naar verhalen en ontboezemingen, woorden en nog eens woorden, altijd uitge­sproken op zachte, woedende of gekwelde toon. Meestal ver­ halen van lang geleden, die zich hebben afgespeeld in een ver, bijna legendarisch verleden, maar nog even krachtig en actueel als toen, zo niet meer. Wat is het toch aan Aurora dat onmid­dellijk het vertrouwen van de mensen wekt, waardoor ze de behoefte voelen hun hart bij haar uit te storten en haar allerlei gedenkwaardige episoden uit hun leven te vertellen, geheimen die de verteller misschien nooit aan iemand heeft onthuld? Maar wél aan haar. Iedereen vertelt haar altijd alles, iedereen houdt van haar, iedereen is dankbaar voor haar begrip, voor haar liefdevolle, troostende manier van luisteren.

Misschien is het een aangeboren, bijna miraculeuze gave, want wie naar haar kijkt kan niet anders dan glimlachen, moet haar wel aanspreken en een of andere onbeduidende vraag stellen, zoals hoe ze heet of wat haar sterrenbeeld is, of haar lievelingsbloem, en op die manier vertellen ze haar uiteindelijk allemaal hun kleine geluksmomenten, successen en misluk­kingen, en ten slotte hun grootste ongeluk.

Dat is precies zoals ik Gabriel heb leren kennen, denkt ze. Nu bijna twintig jaar geleden. Ze hadden elkaar vluchtig aan­ gekeken bij het oversteken van een drukke straat en Gabriel was plotseling verbaasd blijven staan, tussen de mensen door naar haar toe gelopen en had haar gevraagd, zijn ogen tot spleetjes knijpend alsof hij iets wazigs probeerde te ontcijferen, of ze elkaar soms van vroeger kenden, ze had nee gezegd, maar hij hield vol van wel en trok een nadenkend gezicht, ze hadden elkaar vast al eens ergens gezien, of anders in een vorig leven of in een droom, en intussen laveerden de voorbijgangers snel tussen hen door, en wat daarna volgde is het bekende verhaal, laat me raden of me herinneren hoe je heet, wat heb je een leuke strik in je haar, waar kom je vandaan, wat doe je, weet je zeker dat we elkaar niet van vroeger kennen? En nog die­ zelfde middag waren ze naar een café gegaan en had Gabriel het woord genomen en uitvoerig over zichzelf gepraat, over zijn hobby’s, zijn hebbelijkheden, zijn toekomstplannen, en daarna had hij haar een groot deel van zijn leven verteld, en zij luisterde, zonder het geringste teken van vermoeidheid, op het juiste moment blij of bedroefd kijkend, hangend aan zijn lip­ pen, toegewijd aan zijn woorden en pauzes, bereid zich te verbazen, steeds uiterst meegaand en beminnelijk. ‘Ik heb nog nooit, echt nog nooit, iemand gekend die zo… hoe zal ik het zeggen, zo bijzonder en zo ongelooflijk charmant, zo zacht­ moedig is als jij,’ had Gabriel ten slotte gezegd, om hun ont­moeting af te sluiten en te bezegelen, en die woorden vormden de voorbode van een liefdesverklaring.

Daarna bracht hij haar thuis, en omdat zij hem zo’n ver­trouwd gevoel gaf, praatte hij onderweg over geluk, zijn favo­riete onderwerp, want hij was niet voor niets filosofiedocent en al van jongs af, toen hij nog bijna een kind was, had hij veel over dat thema gelezen en nagedacht, en hij was goed bekend met de wegen die de mens in elk tijdperk en elke samenleving had gekozen om min of meer gelukkig te worden. ‘Wat in­teressant,’ zei Aurora, en dat moedigde Gabriel aan om te zeggen dat hij dacht dat geluk was aan te leren en dat dit het eerste was wat we als kind zouden moeten leren, zoals je ook zou moeten leren omgaan met de tegenslagen die het lot ons bereidt, en dat de allereerste les eruit bestaat je ziel lichter te maken om op het leven te kunnen drijven, en daarbij maakte hij met zijn vingers golfbewegingen in de lucht alsof hij stro­mend water nadeed, zonder dat de scherpe kanten van de werkelijkheid ons al te zeer verwonden, en zonder dat voor­ of tegenspoed, het geestdodende verstrijken van de tijd, de dodelijke verleiding van het verlangen naar het onmogelijke, fatalisme, de verlokkingen van het vluchtige genot, en vooral de angst voor de dood ons in het slijk van de frustratie kunnen storten – en om de paar passen bleef hij staan om te genieten van zijn woorden en te zien hoe zij ze nog mooier maakte met haar aandacht –, integendeel… Maar hier onderbrak hij zichzelf omdat de kwestie te complex was om in een paar woorden te behandelen, en misschien ook omdat er nog wel gelegenheid zou zijn – en hij bloosde toen hij dat zei –, als zij het tenminste goedvond, om rustig over deze dingen te praten. En toen Aurora daarmee instemde, volgden er nog meer mid­ dagen, waarin hij haar stapje voor stapje voorstelde haar gids te zijn op de weg naar het geluk, en zij ging erin mee en volgde hem gewillig, en samen drongen ze de toekomst binnen als was het een betoverd bos waar vele gevaren op de loer lagen, hij voorop, haar bij de hand nemend om haar te beschermen tegen elke mogelijke dreiging, alsof ze een klein meisje was of een weerloos schepsel, iets waardevols en broos wat uiterst voor­zichtig moest worden meegevoerd, en zo, voetje voor voetje, waren ze al twintig jaar onderweg, maar zonder ooit ergens aan te komen, steeds wankeler en ongeloviger, en inmiddels voorgoed verdwaald op de weg naar het geluk. En dan zeggen ze dat een ander van alles over jezelf vertellen onschuldig is en dat woorden verwaaien in de wind.

Cover Aurora
  • Uitgeroepen tot beste roman van het jaar in Spanje
  • Voor de fans van Griet Op de Beeck
  • “Een geweldige vertelling met een vaak ondraaglijke spanning. Aurora speelt op meesterlijke wijze de rol die we allemaal wel eens spelen, die van gewillige luisteraar. Dit is een boek dat ik graag nog eens zou herlezen, omdat ik pas tegen het eind begreep hoe geniaal het in elkaar zit.” – Herman Koch

Aurora van Luis Landero is verkrijgbaar in de boekhandel.

Share:

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest
Share on linkedin
LinkedIn

Gelijkaardige berichten

Anna Jones

Snelle lasagne met pompoen

Anna Jones: “Deze lasagne is een beetje anders dan mijn moeders lasagne, maar even nostalgisch en troostrijk. Het is de snelste die ik maak. Hij

Cover Aurora

Aurora – leesfragment

Ontdek hier al de eerste pagina’s van Aurora van de Spaanse schrijver Luis Landero. Aurora is getrouwd met Gabriel en vanaf het moment dat ze